บทที่ 84

เสียงกรีดร้องของสุภาพรยังคงดังก้องกังวานไปทั่วห้องเก็บไวน์ เป็นเสียงหวีดหวิวที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

ภูริณัฐไม่ได้ตอบโต้

เขาเพียงแค่ก้มหน้า ใช้นิ้วหัวแม่มือไล้ไปบนผิวของหยกชิ้นนั้นอย่างเชื่องช้า... ทีละนิด... ทีละนิด

ลวดลายแกะสลักที่คุ้นเคยให้สัมผัสที่เนียนนุ่ม ทว่ากลับแผ่ซ่านความเย็นย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ